امروز داشتم به این فکر میکردم که طبیعت آدما چه رنگیه؟؟؟؟؟

اول از خودم شروع کردم ...گفتم ببینم من با تموم خصوصیات اخلاقیم با همه ی بدیها و خوبیهام چه رنگیم؟

دیدم یه جاهایی تو زندگیم مثل وقتایی که آرومم آرامش دارم صبورم و با فکر عمل میکنم میتونم سبز باشم مثل یه جوونه ی سبز کوچیک که آروم آروم رشد میکنه و با صبوری تموم منتظراومدن  بهار میمونه...

یه جاهای دیگه مثل وقتایی که مهربون میشم به دیگران کمک میکنم و...آبیم مثل آسمون که با تموم عظمتش هیچ وقت مهربونیشو از آدما دریغ نکرده و بارون مهربونیشو روی تن زمین خشک  می باره...

یه وقتای قرمزم مثل زمانیکه کسی رو دوست دارم مامانم، بابام ،داداشم، دوستام میدونید چرا چون قلبی که توسینه ام میتپه قرمز و هرکسی رو که دوست داشته باشه بیشتر میتپه...

یه موقع هایی هم هست که زرد میشم مثل وقتی که به داشته های بقیه حسادت میکنم مثل زمانی که حسرت میخورمو اه میکشم یا ...بگذریم

خیلی وقتام صورتیم میدونی چرا؟ اخه من وقتی صورتیم که شادم ودنیا رو شاد میبینم...

یه زمانیم هست که سیاه میشم همون موقع هایی که تیر دشمنی شیطون به قلبم میخوره همون وقتایی که عصبانیم وکسی جلودارم نیست همون روزایی که پر میشم از دروغ و مکرو فریب این بدترین رنگی که من دارم دوست ندارم هیچ وقت طبیعت وجودمو مشکی کنم...

اما قشنگترین رنگ وجودم پر آرامش ترین لحظه هایی من وقتیه که سفید سفیدم مثل زمستون وقتی سفید سفیدم که دارم با اونیکه منو خلق کرده و دوسش دارم حرف میزنم همون ساعتهایی که اون با منه و من پر میشم از حس بودنش تو خلوت تنهایی هام، همون که گفته اسم منو با ایمان به زبون بیار و روی دریا راه بروووو آره وقتی با خدامم سفیدم مثل برف پاکه پاکـــــــــــــ و بی آلایش ومن سفید بودنو خیلی دوس دارم....

رفتم ببینم طبیعتم چه رنگیه از توی وجودم یه رنگین کمان در آوردم ...جالبه ها ...مگه نه؟

قربون خدا برم که به وجود ما ادمها هم مثل فصل ها رنگ بخشیده...

وگرنه دنیا خیلی بی رنگ و بی روح میشد اگه آدما وجودشون خالی از هر رنگی بود...

ما که وجودمون ان رنگیه شما دنیای دلتون چه

رنگیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟